Ik herken het beeld. Twee mensen die naar een scherm staren om de leegte te vullen. We zijn bang voor het zwijgen.
In programma’s als First Dates worden die momenten ongemakkelijk gemonteerd, met een flauw muziekje eronder. De conclusie is dan snel getrokken: geen gesprek, dus geen klik. Een "red flag".
Vroeger was ik ook geen prater. De stiltes waren er gewoon. Slap ouwehoeren zat niet in mij. Inmiddels lukt een praatje maken me wel, maar ik pak nog steeds die telefoon uit mijn zak als het gesprek stokt. Even scrollen zonder doel. Geen notificaties, geen nieuwe mails. De ander doet vaak hetzelfde. We staan naast elkaar te staren en zoeken ondertussen een uitweg.
Toch is stilte niet slecht.
Het geeft ruimte om te observeren. Juist in die rust hoor je wat er echt wordt gezegd, of belangrijker: wat er niet wordt gezegd.
Soms zie ik dat terug in de wereld om me heen. Alles moet maar schreeuwen om aandacht. Websites die er gelikt uitzien, maar eigenlijk niets vertellen. Het is als een gesprek vol clichés; het vult de tijd, maar het raakt je niet. Je kijkt ernaar en je voelt dat er iets ontbreekt, ook al kun je de vinger er niet op leggen. Het mist een ziel. Het mist karakter.
Ik kies er steeds vaker voor om niet te praten.
Aan mijn tekentafel hoeft er even niets te worden opgevuld. Daar luister ik naar wat er onder de oppervlakte ligt. Ik zoek naar de nuance, naar het handwerk dat een merk weer menselijk maakt. Want als je de ruis weghaalt, blijft de essentie over.
Ik geloof dat we die stilte weer moeten durven toelaten. Niet om weg te kijken op een schermpje, maar om echt te zien wat er voor ons staat.
Dat is waar de verbinding begint. Zonder woorden, maar met een beeld dat eindelijk klopt.
Reactie plaatsen
Reacties