Ik weet het nog goed.
Mijn broer en ik moesten even blijven wachten buiten. We stonden ergens voor een winkel aan een groot plein in Arnhem.
Even later kwam mijn vader naar buiten met twee walkmans. Ik kan mij niet herinneren waarom we het kregen. Ik neem aan dat het in die tijd nog een noviteit was zo n walkman en hij keek mij niet het type gadgetfreak.
Het bandje wat we er bij kregen was er vast eentje uit de collectie van mijn ouders. Wellicht overgetaped, niet eens origineel.
De jeugd van tegenwoordig weet bijna niet meer wat het was. Van het weekend hoorde ik nog: “Ja, als ik het refrein een paar keer gehoord heb skip ik door naar het volgende nummer op de playlist.” Liedjes worden niet meer afgeluisterd. “Vroeger was dat wel anders” zei ik nog.
Natuurlijk. Op de walkman zat een doorspoelknop, soms ook met een terugspoelknop, maar dat vrat batterij. Ofwel skippen was een weloverwogen keuze. In mijn geval wachtte ik rustig af totdat het volgende nummer begon. Zoiets als instant gratification was er nog niet echt.
De walkman bleek een goedkoop prul en hij sneuvelde snel. Na deze kwam jaren later een Sony met Megabass in bezit. Ik was gebiologeerd door dat kleine gele stipje die aangaf dat Megabass aan stond. Ik heb staan janken toen ik ooit per ongeluk het plastic beugeltje van de koptelefoon brak. Met plakband kon ik de boel redelijk redden.
Het dagelijkse gebruik zorgde voor altijd extra setjes oplaadbare batterijen binnen handbereik, een keus maken tussen de hoeveelheid tapes, ruimte in de rugtas en “waar heb ik zin in”. Meestal had ik zo n 3 a 4,5 uur aan muziek bij me.
Terwijl ik wist dat ik continue zou cyclen tussen het goede liedje op kant a en dezelfde tijd de muziek op kant b totdat ik weer bij het begin was..
De opvolgers hadden Dolby B, Dolby C, keuze tussen normal en Chrome-bandjes. Autostop, autoreverse, nog meer Bass en Boost, en een 3-bands EQ, een klokje en analoog, later digitale radio. Irritant was wel dat je na elke batterijwissel alle zenders opnieuw moest programmeren. Dat deed je dus vier keer en daarna niet mee.
Ik heb er eens eentje laten jatten. Die had ik nog geen twee dagen. Deze was metallic en niet zwart plastic. Dit deed pijn. Hij was ook duur.
Om de pijn te verzachten kocht ik van mijn laatste geld en prul. Te snel vielen functies uit en hield ik het chassis met plakband bij elkaar.
Zeker. Ik ben met de tijd meegegaan: luister nu ook naar streamdiensten zolang het gratis is, offline verzamelde mp3 met Poweramp op Android en geript van YouTube. En dat al met die Apple oortjes.
Het blijft mooi. Zulke lifedefiners voor de een, zo betekenisloos voor de ander.
Wat dit te maken heeft met illustraties op maat, logoontwerp en flyers?
Heel weinig. Het plaatje is van mijn hand. Dat wel.
Reactie plaatsen
Reacties