De geur van “verse” koffie in de coupé. Veel van mijn medereizigers staan nog in slaapstand.Koptelefoons op. Laptops open. Iedereen staart naar een scherm. Ik zie een student die zijn studieboeken wel klaarlegt maar niet aanraakt. Netflix is blijkbaar interessanter. We zitten dicht op elkaar, maar de afstand is online nog nooit zo groot geweest.
De omroepinstallatie meldt dat we weer keurig op tijd zijn vertrokken. Ik haal mijn tekengereedschap uit mijn tas en zet mijn hotspot aan. Geen opdracht vandaag. Gewoon wat krabbelen. Dat is goed voor de ervaring. Ergens beginnen en wel zien waar het eindigt. Dat voelt vrij!
Met mijn tekeningen probeer ik die afstand te verkleinen. Een illustratie op maat is een manier om weer echt contact te maken. Geen kille schermen, maar handwerk dat laat zien wie je bent.
Het wordt gedurende de reis weer licht buiten. Ik zie flarden van het landschap voorbijschieten. Het Hollandse sfeertje blijft mooi.
Utrecht komt in zicht. Het platteland maakt plaats voor bebouwing. Ik berg mijn spullen rustig op. Mijn Pencil blijft niet nog een keer achter in een treinstel. Dat gebeurt me niet weer.
Jas aan. Rits dicht. In de file naar de uitgang. Ik loop over de ochtendspits op Utrecht Centraal naar spoor drie. De laatste etappe.
Onderweg kijk ik naar wat ik net heb gemaakt. Het hoeft niet perfect te zijn. Het moet eruit. Ik post het direct, voor het echte werk begint. Zo blijft de verbinding tussen mijn tekentafel en de buitenwereld bestaan.