Koffiegeur in de coupé. Bij de meesten staat de slaapstand nog aan. Koptelefoons op. Laptops open. Iedereen staart naar een scherm. Ik zie een student die zijn boeken niet aanraakt. Netflix is blijkbaar interessanter. We zitten dicht op elkaar, maar de afstand is online nog nooit zo groot geweest.
De omroep meldt dat we op tijd rijden. Ik haal mijn gereedschap uit mijn tas en zet mijn hotspot aan. Geen opdracht vandaag. Gewoon wat krabbelen. Dat is goed voor de ervaring. Ergens beginnen en wel zien waar het eindigt. Dat voelt vrij.
Met mijn tekeningen probeer ik die afstand te verkleinen. Een illustratie op maat is voor mij een manier om weer echt contact te maken. Geen kille schermen, maar handwerk dat laat zien wie je bent.
Het wordt sneller licht buiten. Ik zie flarden van het landschap voorbijschieten. Het Hollandse sfeertje blijft mooi.
Utrecht komt in zicht. Het platteland maakt plaats voor bebouwing. Ik berg mijn spullen rustig op. Mijn Pencil blijft niet nog een keer achter in een treinstel. Dat gebeurt me niet weer.
Jas aan. Rits dicht. In de file naar de uitgang. Ik loop over de ochtendspits op Utrecht Centraal naar spoor drie. De laatste etappe.
Onderweg kijk ik naar wat ik net heb gemaakt. Het hoeft niet perfect te zijn. Het moet eruit. Ik post het direct, voor het echte werk begint. Zo blijft de verbinding tussen mijn tekentafel en de buitenwereld bestaan.